„Dzisiejsza liturgia ukazuje nam Jana Chrzciciela, głoszącego nad brzegiem Jordanu, że Jezus jest Mesjaszem zapowiedzianym przez proroków. Mówiąc o nowym chrzcie, którego Jezus będzie udzielał „Duchem świętym i ogniem”, Jan otwiera drogę dla Jego posługi. Istotnie, Chrystus przyszedł na świat jako żywa ikona tajemnicy trynitarnej- Ojca i Syna, i Ducha Świętego- stanowiącej przedwieczną rzeczywistość Bytu, który jest Prawdą i Miłością, tajemnicy ukazanej światu w dziele stworzenia i udzielonej człowiekowi w odkupieniu. Jest on jednocześnie żywą ikoną człowieka, jego odkupienia i wywyższenia, a więc jego prawdziwej wielkości niezależnej od osobistego i społecznego dramatu, ujawnionego, wyrażonego i doświadczonego w upadku pierwszych rodziców. W Chrystusie każda istota ludzka, każdy człowiek: młody i stary, uczony i prosty, bogaty i biedny, pracodawca i pracownik, odnajduje w całej pełni podstawy swojej godności osoby powołanej do transcendentnej chwały.  
Jest to chrześcijańskie objawienie prawdziwego oblicza ludzkiej istoty: każdy mężczyzna i każda kobieta osiąga w świetle Chrystusa znaczenie i wartość, które stanowią klucz do rozwiązania owego wewnętrznego i zewnętrznego dramatu istnienia obciążonego dziedzictwem Adama i Ewy, a zarazem zwornik stałej odnowy osobistej i społecznej”.

Niedzielna modlitwa Anioł Pański z Janem, Pawłem II, 16 grudnia 1990 rok.

„Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego!” (Łk 3,4/0. Tymi słowami Ewangelia zachęca nas dziś, w drugą niedzielę Adwentu, do otwarcia serc na przyjęcie przychodzącego Pana. Zaś jako wzór takiego wewnętrznego przygotowania dzisiejsza liturgia ukazuje nam surową postać Jana Chrzciciela, który naucza na pustyni, wzywając do nawrócenia. Jego świadectwo pomaga nam zrozumieć, że aby wyjść na spotkanie Pana, musimy tworzyć w sobie i wokół siebie obszary „pustyni” przez wyrzeczenie się rzeczy zbędnych, poszukiwanie tego, co istotne, trwałe w klimacie milczenia i modlitwy.
Święty Jan Chrzciciel wzywa przede wszystkim do powrotu do Boga i zdecydowanego odwrócenia się od grzechu, który jest chorobą ludzkiego serca i pozbawia człowieka radości ze spotkania z Panem. Adwent jest czasem szczególnie sprzyjającym doświadczeniu zbawczej miłości Boga. To doświadczenie chrześcijanin może przeżyć przede wszystkim w sakramencie pojednania, odkrywając w świetle słowa Bożego prawdę o swoim istnieniu i radując się z odzyskania pokoju z sobą samym i z Bogiem.

Niedzielna Modlitwa Anioł Pański
z Janem Pawłem II, 4 grudnia 1995rok.

Dzisiejsza I Niedziela Adwentu rozpoczyna nowy rok liturgiczny. Bóg Przymierza objawił się w historii, i w historii Kościół świętuje Jego tajemnicę zbawienia: wcielenie, mękę, śmierć i zmartwychwstanie Pana Jezusa Chrystusa. W ten sposób wciąż się odnawia droga wierzących, rozciągnięta pomiędzy «już», urzeczywistnionym przez Chrystusa, i «jeszcze nie» Jego pełnego objawienia.

Bóg jest przyszłością człowieka i świata. Jeżeli ludzkość traci poczucie Boga, zamyka się na przyszłość i nieuchronnie zatraca perspektywę swojego pielgrzymowania w czasie. Po co się rodzić, dlaczego umierać? Dlaczego się poświęcać, dlaczego cierpieć?

Na te pytania chrześcijaństwo daje wyczerpującą odpowiedź. Dlatego Chrystus jest nadzieją ludzkości. To On jest prawdziwym sensem naszej teraźniejszości, ponieważ jest naszą pewną przyszłością.

Adwent przypomina nam, że On przyszedł, a także o tym, że przyjdzie. I życie wierzących jest nieustannym, czujnym oczekiwaniem na Jego przyjście. Do czuwania i oczekiwania zachęca usilnie św. Marek, który przez cały nowy rok liturgiczny będzie naszym przewodnikiem w zgłębianiu tajemnicy Chrystusa.

W dzisiejszym fragmencie, pochodzącym z drugiej z wielkich mów Jezusa, ewangelista zwraca uwagę na ostateczny sens dziejów i samego stworzenia i napomina nas, abyśmy przez całe nasze życie nieustannie poszukiwali Chrystusa. Ze spotkania z Nim i z kontemplacji Jego oblicza rodzi się ów zapał misyjny, który sprawia, że pośród codziennej szarości zdobywamy się na to, by z odwagą składać o Nim świadectwo.

Na tej drodze nawrócenia i apostolskiego zaangażowania towarzyszy nam Maryja, promienna Jutrzenka i niezawodna Przewodniczka kierująca naszymi krokami. W szczególności czyni to, zachęcając nas do kontemplowania tajemnic radosnych różańca. Zwracajmy się do Niej z ufnością, przygotowując się do świętowania  uroczystości Jej Niepokalanego Poczęcia.

Jan Paweł II
Chrystus nadzieją ludzkości
1 XII 2002 r. - Rozważanie przed modlitwą «Anioł Pański»